پیچیده در افکار

ما با افکارمان دفن خواهیم شد

ما با افکارمان دفن خواهیم شد

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید

آقا من قول داده بودم وقتی فهمیدم ماجرای سیاه‌چاله رو بیام و بگم.

راستش همون روز فهمیدم ولی حالش نبود. خلاصه الان یادم اومد.


از روی آدرس صفحه فهمیدم که درواقع بخش «درباره‌ی من» رو تغییر نام دادم و کردمش سیاه‌چاله.

احتمالا واسه روزاییه که حالم زیاد خوب نبوده اما در عین حال فکر می‌کردم آدم بامزه‌ای هستم :))


خلاصه اینم جواب شما :)

نیست مولانا ، جهان از شمس تبریزی پر است
تشنه جانی کو و گرنه قحطی محبوب نیست

خواستم بنویسم از چی متنفرم و از چه نوع آدم‌هایی
اما همین که اولین کلمه رو نوشتم، دیدم خودمم از همونام

جالبه :)
امیدوارم خیلی زود این مشکل رو حل کنم

خیلی وقت بود که راحت می‌خوابیدم. و به قول ملت خواب نمی‌دیدم. چندین سال(البته درستش اینه که خواب‌هام رو یادم نمیموند)

اما ده روزه که شب‌هام دیوانه کننده شدن.

اول اینکه خوابم نمی‌بره. هر شب دست کم دو سه ساعت توی رخت خواب تقلا می‌کنم.

بعدشم که خوابم می‌بره تا همون ساعت شیش و هفت، دو سه بار خواب می‌بینم و از خواب می‌پرم. یعنی هر ساعت تقریبا یک‌بار، ساعتی یک خواب، خواب‌های لعنتی مزخرف :|


اوضاعیه خلاصه


همین چند ساعت پیش رسید
رسید و من عطر حسین را در چشمان اشک آلودش دیدم...
وقتی که از خانواده‌ای کپرنشین می‌گفت که آن‌ها شبی را میهمان‌شان بودند
جدا جز حسین چه کسی می‌تواند قلب‌ها را این طور نزدیک کند؟
هنوز که صحبت می‌کند اشک توی چشم‌هایش حلقه می‌زند
این حسین کیست؟

دوستی دارم که نام کاربری اش جامانده بود
حالا که جا مانده‌ام می‌فهمم او چه می‌گفت
قطعا من لیاقت این سفر را نداشتم. حتی عطر هزار بار رقیق شده‌اش هم دارد بند بند وجودم را از هم پاره می‌کند

دعا کنیم برای هم.

چند روزی بود داغون بودم.

حس له بودن و بیهوده بودن می‌کردم. انگار کلا قرار نیست اتفاقی بیافته، موفقیتی در راه نیست و ...

دو سه روز که گذشت برگشتم و با خودم خلوت کردم. گشتم ببینم چه اتفاقی افتاده که انقدر آشفته شده زندیگم. شاکله‌اش از دستم در رفته و به حسی شبیه به پوچی رسیدم.

جواب رو خیلی زود پیدا کردم. تفاوت اون روز‌هام با روزهای قبل ننوشتن برنامه بود. وقتی یه سری کار دارم که باید انجامشون بدم همیشه یه برنامه‌ی خیلی خیلی الکی می‌نویسم.

شب کارهای روز بعد رو یادداشت می‌کنم، بدون ساعت و هر چیز دیگه‌ای. فردا هر کدوم از کارا رو که انجام می‌دم یه تیک کوچولو می‌زنم جلوی اون کار.


خلاصه دوباره از دو روز پیش شروع کردم. و به طرز فوق‌العاده‌ای جواب داد.

الان دنیا رو خیلی دوست دارم :)))))))

فراموشی چیز خوبی است.

البته وقتی یک کلمه را فراموش می‌کنم و زور می‌زنم آن کلمه‌ی بدیهی و ساده را به یاد بیاروم، و دوری می‌کنم از تشریح کلمه با ذکر خصوصیات و غیره‌اش، به مرز فروپاشی می‌رسم. انگار بمبی در حال ترکیدن است و من می‌دانم همه در آن انفجار تکه تکه خواهند شد، اما پاهایم خواب رفته‌اند. شاید حتی حسی بدتر. حسی که استیصال ذهنی به آن می‌گویم. درست توی سرم احساسش می‌کنم. جایی که هیچ راهی برای رسیدن به آن وجود ندارد. نه بی آنکه منجر به کشتنم نشود.


بگذریم داشتم می‌گفتم.

از وبلاگ‌هایی که دنبال می‌کردم تنها دو سه تای‌شان را یادم هست که مال چه کسی بودند. خلاصه حس جذابی است. وبلاگ‌هایی را بخوانی که می‌دانی متعلق به دوستان است اما کدام دوست را ندانی. :))

جذاب است.




تو باور مردم مگس فقط روی چیزای کثیف می شینه. که خب اشتباهه اما چیزیه که جا افتاده.

طبق همین باور یه جمله ای هست که گاهی راهگشا است. و اونم اینه که:

« مگس نباشیم که فقط رو کثیفی ها می شینه»


حرف خوبیه. به عنوان مثال، همین عزاداری ها و عاشورا.

اونقدر صحنه های زیبا، فلسفه های قشنگ و با ابهت توش هست که حد نداره. اما از بین این همه زیبایی، مگس وار روی چندتا کار اشتباه که هست یا باور غلط زوم می کنیم و تمام کربلا و عاشورا رو با همون برداشت محدودمون تفسیر.

این طور نباشیم. نگاه نقادانه فوق العاده است، اما نقد با سیاه نمایی خیلی فاصله و تفاوت داره.


مگس نباشیم.

من خیلی روی صداها حساسم.

به عنوان مثال ملچ مولوچ دیگران موقع خوردن غذا دیوانه‌ام می‌کنه.

یا مثلا وقتی برادرم نخ دندون می‌کشه از اتاق می‌رم بیرون.


با این تفاسیر:

نمی‌دونم چه گناهی مرتکب شدم که باید صب تا شب و البته شب تا ساعت دو بامداد صدای جیغ زدن‌های بچه‌های همسایه توی گوشم باشه.

از مادر همسایه‌ها نگو که بلندگو بلعیده.


خدا به دادم برسه :((



+ یا عادت می‌کنم، یا دیوانه می‌شم و یا یکی از بچه‌هاشون رو سر می‌برم و سرش رو می‌ندازم توی حیاط خونشون :X

بعد از مدتی بعضی چیزا رنگشون رو از دست میدن.

یعنی آدم به عقب که برمی گرده، می بینه چیزایی که خیلی براشون اذیت می شد، اونقدرا هم مهم نبودن.

فکر می کنم به این می گن بزرگ شدن.


شایدم یه واکنش دفاعیه برای بقا:؟